Miejsce przewodniczenia
Miejsce przewodniczenia jest własnym miejscem tego, który przewodniczy zgromadzeniu liturgicznemu. Jest ono również centrum uwagi zgromadzonej wspólnoty. „Krzesło kapłana winno uwydatniać jego funkcję przewodniczącego zgromadzenia i kierującego modlitwą, dlatego najodpowiedniejsze będzie miejsce u szczytu prezbiterium, zwrócone w stronę ludu” (OWMR271).
Miejsce przewodniczenia nie jest elementem drugorzędnym, dowolnym symbolem, przedmiotem czy meblem zbytecznym, które można zredukować do byle jakiego krzesła. Ku temu miejscu gromadzenie kieruje swą uwagę w momentach, w których przewidziane jest, aby celebracja odbywała się przy miejscu przewodniczenia, ponieważ patrzenie na wyświęconego sługę oznacza patrzenie na Chrystusa, rozpoznawanego jako Ten, który przewodniczy wśród swoich.
Miejsce to oznacza wyróżnienie tego, który został wyświęcony, jako przewodnika i przewodniczącego celebracji w osobie Chrystusa, Głowy i Pasterza swojego Kościoła.
Obrazy święte
Obrazy święte stosowane w Kociołach przedstawiają zazwyczaj sceny z życia Chrystusa, Maryi Panny oraz świętych pańskich. Być może ich obecność wiąże się z zapoczątkowanym w średniowieczu zwyczajem malowania na ścianach kościołów malowideł, przedstawiających sceny biblijne (tzw. Biblia pauperum – Biblia dla ubogich). Nie należy zapominać, iż większość obrazów to dzieła i zabytki sztuki. Przepisy liturgiczne mówią, iż z zasady w kościele powinien znajdować się maksymalnie jeden obraz tego samego świętego. (OWMR 318).
Nie można samowolnie wieszać dowolnych obrazów sakralnych, gdyż mogłoby się to wiązać z naruszeniem zasad kultu czy tradycji Kościoła. Spośród najbardziej znanych obrazów świętych w Polsce, należy wyróżnić obraz Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze czy obraz MB Piekarskiej w Piekarach Śląskich.
Wizerunki świętych czy przedstawiające Maryję; ze względu na otaczający je kult w wyniku doznanych cudów, uzdrowień itp. są często nazywane cudownymi obrazami. Czasem wobec otaczającego obrazy szczególnego kultu; w podzięce Bogu i podniesieniu rangi dzieła, koronuje się (np. koronami papieskimi) jako wotum wdzięczności. W Polsce pierwsza koronacja obrazu św. odbyła się w 1717 roku – uczczono w ten sposób wizerunek Matki Boskiej Jasnogórskiej.
„W ogóle przy urządzaniu kościoła i jego zdobieniu, zwłaszcza poprzez obrazy, należy dążyć do rozbudzania pobożności całej wspólnoty wiernych oraz dbać o piękno i godność obrazów”. (OWMR 318).
Ołtarz
Budynek kościelny oraz jego wystrój, zwłaszcza przedmioty związane z kultem Boga, są znakami rzeczywistości nadprzyrodzonych. Z wszystkich tych przedmiotów najważniejszy jest ołtarz. Wokół niego gromadzi się miejscowa wspólnota wiernych, aby włączać się w obchodzone w liturgii misteria odkupienia.
W starożytności ołtarz był przedmiotem nadzwyczajnej czci. Jest on bowiem miejscem sprawowania pamiątki Pana. Z niego wierni biorą Ciało i Krew Pańską. Dlatego pisarze kościelni tacy, jak Ignacy Antiocheński (II w.), Ambroży ( IV w.) czy Cyryl Jerozolimski ( V w.) w ołtarzu widzieli znak samego Chrystusa. Dlatego też ołtarza nie mogli dotykać nieochrzczeni. Z ołtarzem związane było prawo azylu, przy ołtarzu składano śluby itp.
Świętość ołtarza i jego głęboka symbolika zostały jeszcze wzmocnione przez wprowadzenie obrzędu jego poświęcenia, w pierwszej połowie IV wieku. Według pontyfikatu rzymskiego (nr 22) biskup namaszczając ołtarz olejem krzyżma, prosi Boga, aby stał się on widzialnym znakiem tajemnicy Chrystusa. Obrzęd ten w sposób szczególny nawiązuje do misterium namaszczenia Chrystusa Duchem Świętym. Ojciec niebieski ustanowił Go Najwyższym Kapłanem, aby na ołtarzu swojego Ciała złożył w ofierze własne życie za zbawienie wszystkich. Poezja ludowa w pieśni mszalnej na święta maryjne tak to misterium wiary opisuje: „Ten ołtarzem, Ten jest kapłanem, Ten Ofiarą, Bogiem i Panem”.
