Dzwony
Jak wygląda dzwon – pewnie każdy przynajmniej raz w życiu widział (ilustracja obok, jeśli by jednak ktoś nie miał tej przyjemności:) Dzwony służą w kościołach do obwieszczania ważnych świąt i okazywania radości Wspólnoty wierzących. „Odzywają się” w Wielkanoc, Boże Narodzenie, w przypadku śmierci lub wyboru papieża; ważnych uroczystości państwowych. Kiedyś były znakiem dla społeczności, np. przed zbliżającym się niebezpieczeństwem (pożar, najazd obcych wojsk itp.). Ponadto dzwony zwyczajowo „wzywały” i nadal wzywają wiernych, do stawiania się na Msze czy nabożeństwa. Wielka była zatem odpowiedzialność dzwonników; ludzi odpowiedzialnych za uruchomienie i wyzwolenie dźwięków ze dzwonów, by odpowiednio wcześniej zabrać się do pracy. A nie był to na pewno łatwy kawałek chleba, gdyż dzwony kościelne swą wagą dochodziły do kilku ton. Nieraz do ich uruchomienia potrzeba było kilkunastu tęgich ludzi.
Dzwony są umieszczane w dzwonnicy, zazwyczaj na szczytach kościołów. Dziś dzwony „włączane są” i uruchamiane poprzez mechanizmy elektroniczne, czy nawet komputerowe. Niewskazane jest, aby dzwony były zastępowane np. tylko nagraniem ich dźwięku, odtwarzanym z głośników. Zaleca się, by dzwony były wykonane ze szlachetnych metali (np. spiżu – mają wówczas lepszy dźwięk). Dzwony są tradycyjnie nazywane imionami np. świętych lub fundatorów tych cennych elementów kościołów.
Instrument ten został wprowadzony do użytku kościelnego przez papieża Sabiniusza (604-606). Największym dzwonem świata jestCar Kołokołodlany w 1653 roku, ustawiony na Kremlu na cokole przy wieży waży ok. 200 ton!
Największym dzwonem w Europie jest dzwon Piotr katedry w Kolonii. Waży 25 ton.
Najsłynniejszym, choć nie największym (największa jest 15 tonowa „Maryja Bogurodzica” w Licheniu) dzwonem w Polsce jest wiszący w Katedrze na Wawelu dzwon Zygmunta, odlany w 1520 roku i ważący 10 ton.
Konfesjonał
Konfesjonał (od łac. „confessio” – wyznanie) tradycyjne miejsce przystępowania do sakramentu pokuty i pojednania (spowiedzi). Zazwyczaj jest to wydzielone miejsce w kościele w formie drewnianego lub kamiennego pomieszczenia, podzielonego na część dla spowiednika oraz penitenta (osoby wyznającej grzechy). Osoby te są od siebie odseparowane także kratką. Konfesjonał winien zapewnić komfort psychiczny oraz prywatność penitentowi. Nie jest jednak regułą, iż spowiedź ma odbywać się wyłącznie w konfesjonale. Można do niej przystąpić w innymi miejscu, byleby zapewniało spokój i brak dostępu „osób trzecich”; obowiązuje przecież tajemnica spowiedzi. Konfesjonał jest stosowany w kościołach od XVI w.
Kościół
Kościół jest świątynią chrześcijańską wzniesioną dla stałych potrzeb kultu publicznego. Sam budynek kościelny przez swoje usytuowanie, rozmiary i swoisty kształt, z daleka zwraca na siebie uwagę. Jest on znakiem mówiącym o tym, że okoliczni mieszkańcy są ludźmi wierzącymi i gromadzą się w nim dla sprawowania Eucharystii pod przewodnictwem kapłana, a także dla przyjmowania sakramentów, słuchania słowa Bożego i wspólnej modlitwy.
Kościół przypomina Wieczernik, w którym łamanie i przyjmowanie Chleba Eucharystycznego jednoczy wiernych z Chrystusem i między sobą. Kościół jest więc symbolem jedności ludu Bożego, tworzącego jedno Ciało Mistyczne, którego Głową jest Chrystus (Rz 12,4; 1 Kor 12,12-31).
Kościół zbudowany z wielu kamieni, cegieł i innych elementów jest znakiem Kościoła powszechnego, złożonego z wielu wiernych ochrzczonych, jako żywych kamieni. Fundamentem tej jedynej w swoim rodzaju budowli duchowej są apostołowie, a kamieniem węgielnym sam Chrystus (Ef 2,20; 1 Kor 3,16; 1 P 2,5).
Świątynia jako widzialna budowla jest znakiem całego Kościoła pielgrzymującego przez życie ziemskie do Ojca Niebieskiego, jest obrazem Kościoła triumfującego w niebie. Jako dom Boży, kościół jest również znakiem każdego poszczególnego chrześcijanina, w którym mieszka Bóg.
Święty Paweł poucza: „Czyż nie wiecie, że jesteście świątynię Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście”; (1 Kor 3,16-17).
Przez swoją wielkość rzucającą się w oczy i przez swoją formę, kościół jest znakiem budzącym sumienia ludzkie z uśpienia. Przypomina sens życia ludzkiego i jego ostateczny cel. Jako znak rzeczywistości nadziemskich przypomina niebo, sanktuarium Boga.
